De Belgische staatsbon domineerde deze week het financiële nieuws. Met een netto rendement van 1,93% op één jaar en 2,59% op tien jaar leek het product aantrekkelijker dan de gemiddelde spaarrekening. Toch ontstond er verwarring: werd de spaarder nu belegger? De analyses waren zwaar, de termen complex, en de korte looptijd van één jaar werd behandeld alsof het een langetermijninvestering betrof. Ondertussen bleef de tienjarige variant grotendeels buiten beeld, wellicht omdat de lange horizon te confronterend was voor wie gewend is aan liquiditeit en garantie.
Het echte rendement: een kwestie van perspectief
Laten we de inschrijvingskosten even buiten beschouwing laten en kijken naar wat je daadwerkelijk overhoudt. In een ideale wereld met een stabiele inflatie van 2% zou je geld op één jaar niets opbrengen, maar ook niet in waarde achteruitgaan. Je kapitaal blijft in stand, niet meer, niet minder. Voor de tienjarige staatsbon zou je in diezelfde ideale situatie 0,5% per jaar verdienen bovenop de garantie van je kapitaal.
Dat klinkt niet spectaculair, en dat is het ook niet. Maar het is evenmin een verlies. Het probleem? We leven niet in een ideale wereld. De werkelijke inflatie over de laatste twaalf maanden bedroeg in België 3,97%. Dat cijfer verandert alles.
Wanneer de inflatie toeslaat
Je geld op een spaarrekening verliest in deze context 3,97% aan waarde per jaar. Zelfs als je spaarrekening 2% netto zou opleveren – wat vandaag zeldzaam is – dan nog kost de garantie van je spaargeld je ongeveer 2% aan koopkracht.
Waarom dan zoveel reclame maken voor een spaarvorm die je gegarandeerd koopkracht doet verliezen? Iemand moet de staat financieren...
Dit is de realiteit waarmee spaarders vandaag geconfronteerd worden. De centrale banken spreken al jaren over een inflatiedoelstelling van 2%, maar hun acties lijken die ambitie niet te ondersteunen. De markt reageert daarop en prijst deze onzekerheid in. Ook voor groeiaandelen en bedrijven die vooral met schulden werken, betekent een aanhoudend hoge inflatie extra druk op hun waardering.
Sparen is geen beleggen
De verwarring tussen sparen en beleggen komt voort uit een fundamenteel misverstand. Een staatsbon op één jaar is geen beleggingsproduct, het is een spaarbeslissing. Je beslist dat je je kapitaal voor een bepaalde periode niet nodig hebt en zet het vast. Mocht je er toch aan moeten, dan kun je de staatsbon verkopen tegen de marktprijs, met het risico op een minder- of meerwaarde.
Eén jaar is geen lange termijn. Een spaarder is geen belegger. Deze twee werelden overlappen misschien, maar ze zijn fundamenteel verschillend in opzet en doelstelling.
Wat dan met tien jaar? Tien jaar is een periode waarin veel kan gebeuren. Een staatsbon op tien jaar biedt meer rendement dan de eenjarige variant, maar vraagt ook een langere toewijding. Voor veel mensen voelt dat ongemakkelijk aan, omdat ze niet gewend zijn om zo ver vooruit te denken.
De rol van een financieel plan
Als je samen met een financial life planner je vermogen hebt gestructureerd, weet je precies waar je spaarbuffer thuishoort en waar je beleggingsportefeuille begint. Spaargeld dient als buffer, als zekerheid voor onverwachte uitgaven. Het hoort niet thuis in een strategie die gericht is op vermogensgroei op lange termijn.
Natuurlijk kan het geen kwaad om te controleren of je spaarbuffer tegen de beste voorwaarden is geplaatst. De staatsbon kan daarin een rol spelen, zolang je niet vergeet dat je er altijd bij moet kunnen als de nood aan de man komt.
Beleggen in de echte wereld
Voor beleggers ligt de uitdaging elders. Inflatie speelt een doorslaggevende rol in de langetermijnprestaties van je portefeuille. Rendementen moeten niet alleen positief zijn, ze moeten ook de inflatie verslaan. Een beleggingsstrategie die deze factor negeert, is gedoemd tot teleurstelling.
De markt zal inflatie altijd meeprijzen in waarderingen, rentes en verwachtingen. Dat betekent dat je als belegger actief moet kijken naar hoe je portefeuille zich verhoudt tot deze economische werkelijkheid. Diversificatie, langetermijnvisie en een heldere strategie zijn daarbij onmisbaar.
Het is net die lange termijn die het verschil maakt. Beleggen doe je niet voor volgend jaar, maar voor de komende decennia.
Wat betekent dit voor jou?
De Belgische staatsbon illustreert perfect de spanning tussen zekerheid en rendement, tussen korte termijn en lange termijn. Het is geen verkeerde keuze, maar wel een spaarbeslissing. Als je zoekt naar een plek voor je buffer, kan het een optie zijn.
Echt beleggen doe je met een strategie die rekening houdt met inflatie, met je persoonlijke doelen, en met de realiteit van de markten. Bij Cring helpen we je om die strategie te ontwikkelen en uit te voeren, zodat je niet alleen weet waar je staat, maar ook waar je naartoe gaat. Want beleggen doe je nu eenmaal in de echte wereld.
Tot later.
Lieven
0475 23 93 97
Master in de personal financial planning
Disclaimer
De informatie in deze tekst is alleen bedoeld als achtergrondinformatie voor de ontvanger en voor gebruik door hem. Ze werd opgesteld met de beste bedoelingen en zonder enige garantie op of streven naar correctheid en volledigheid. Cring heeft gegronde redenen om aan te nemen dat alle feitelijke informatie hierin waar is op de datum van de tekst. Het betreft geen beleggingsadvies, ook geen aanbeveling, en ook geen aanbod tot verkoop van enige dienst of product en het is niet bedoeld als een voldoende basis om een beleggingsbeslissing te nemen. Vooraleer te handelen op basis van informatie uit dit document, moet u zich afvragen of het geschikt is voor uw specifieke omstandigheden en indien geschikt, professioneel advies zoeken. Het is de verantwoordelijkheid van elke persoon die een aankoop wil doen om kennis te nemen van alle toepasselijke wetgeving en reglementering en die ook na te leven. Ongeoorloofde reproductie of verspreiding van dit materiaal is ten strengste verboden. Cring aanvaardt geen verantwoordelijkheid voor verlies resulterend uit het gebruik van de hierin bevatte informatie.
